مهاتما گاندي بي‌شک يکي از بزرگ‌ترين رهبران و آموزگاران تاريخ بشر است. او مبدع فرمي از جنبش انقلابي بود که نه فقط نظير نداشت که به نظر مي‌رسد هيچ‌گاه و در هيچ مکان ديگري نيز قابل تکرار نخواهد بود. هرچند در دهه‌هاي اخير بسياري از روشنفکران و نظريه‌پردازان هندي و غير هندي نقدهاي صريح، دقيق و مهمي بر آرا و نظريات او و شيوه‌ي انقلابي‌گري‌اش وارد کرده‌اند، اما بازهم هيچ‌‎کدام منکر اهميت و بزرگي کارش نشده‌اند. به‌هر روي نمي‌توان اين مهم را ناديده گرفت که جنبش انقلابي عدم خشونت طي دهه‌ها خودش به بخشي از خشونت تبديل شده و جامعه‌ي طبقاتي هندوستان در حاکميت به‌ظاهر سکولار و دموکراتيکش هم‌چنان با قدرت حي و حاضر است و خشونت در لايه‌هاي مختلف اجتماعي در فرم‌هاي مختلفش حضور تمام‌وکمال دارد. ازاين‌رو رفتن سراغ گاندي از منظر شيوه‌ي فلسفه‌ورزي، فرم دين‌داري و سياست‌ورزري‌اش واجد اهميت است. کتاب «گاندي: درآمدي بسيار کوتاه» با ايجاز و به اختصار، زندگي، آثار و انديشه‌هاي اين مصلح اجتماعي و رهبر سياسي و مذهبي را شرح داده است. اين کتاب در شش فصل ابتدايي علاوه بر زندگي و آثار گاندي، به انديشه‌ي ديني او يا همان اعتقادش به روح کيهاني، سرشت انساني، ستياگره يا همان پافشاري و ايستادگي مدني در جست‌وجوي حقيقت، نقد مدرنيته و روياي جامعه‌ي عاري از خشونت پرداخته است. فصل پاياني کتاب «گاندي: درآمدي بسيار کوتاه» به ارزيابي انتقادي آراي گاندي از منظر منتقدانش در چند دهه‌ي پس از مرگ او اختصاص يافته که در مجموع باعث شده کتابي درخور و خواندني در اختيار مخاطب علاقه‌مند قرار بگيرد.