«تربيت واقعي اين نيست که انسان وارد دنياي فرهنگ رويايي شود، بلکه بايد خود را تابع انضباط غم و شادي سازد.» در اين نمايشنامه شکسپير تلاش بيهوده بازيگران و تظاهر آنها را به مقاومت در برابر کشش عشق و بالاخره شکستن آنان را در مقابل اين قدرت عظيم نشان مي دهد. او در لفافه ي طنز طبيعت واقعي انسان و انحراف از آن را مي نماياند.