کتاب «خدايا آن جايي؟ منم مارگارت» نوشته جودي بلوم ( 1983)، نويسنده کتابهاي کودک و نوجوان، است. داستان اين کتاب درباره دختر دوازده ساله اي به نام مارگارت است، که با پدر و مادرش از نيويورک به حومه ي شهر نقل مکان کرده است و براي پيدا کردن دوست هاي جديد و سازگاري با محيط تازه استرس دارد. مارگارت در خانه جديدشان است که با دختري به نام نانسي دوست مي شود. نانسي و ديگر همکلاسي هاي مارگارت يک گروه چهار پنج نفره را تشکيل مي دهند که مارگارت هم در آن عضو مي شود. که اين گروه ماجراهاي عجيب و غريبي را رقم مي زنند. در اين داستان بلوم، دغدغه هاي دختران نوجوان در سن بلوغ را به خوبي بيان مي کند و شيوه هاي برخورد با اين مشکلات را توضيح مي دهد.دغدغه هايي که شايد هيچگاه در موردشان حرف زده نمي شود. يکي ديگر از مسايلي که جودي بلوم در کتاب اين کتاب به آن پرداخته است، مسئله مذهب و خداپرستي است. مارگارت نسبت به همسن هاي خودش يک تفاوت دارد و آن اين است که به هيچ مذهبي تعلق ندارد، چون پدرش يهودي و مادرش مسيحي است و او با اين که در زمينه ي مذهب، خودش را «هيچکس» معرفي مي کند، در پي يافتن «خودش» و «خدا» است و در مواقع مختلف و ساعات متفاوت شبانه روز با خدا راز و نياز و نجوا مي کند که کمک هاي غيبي اش را از او دريغ نکند. در بخشي از اين کتاب مي خوانيم: «خدايا آنجايي؟ منم، مارگارت. امروز اسباب کشـي مي کنيم. خـدايا خيلـي ميترسم. خدايا تا حالا هيچ جاي ديگري بهجز اينجـا زنـدگي نکـردهام. اگـر از مدرسهي جديد بدم بيايد چه؟ اگر آنهايي که آنجا هستند از من بدشـان بيايـد چه؟ خدايا لطفاکمکم کن. نگذار نيوجرسي خيلي وحشتناک باشد. متشکرم. ما روز سهشنبهي قبل از روز کارگر اسبابکشي کرديم. از لحظهاي که بيـدار شدم ميدانستم هوا چهطوري است. ميدانستم، چون ديدم مادرم زيـر بغلـش را بو ميکند. او هميشه در هواي گرم و مرطوب همين کار را ميکند، تا مطمئن شود هنوز بوي دئودورانتش نرفته است. من هنوز دئودورانت استفاده نمـيکنم فکر نميکنم افراد حداقل تا قبل از دوازده سالگي بوي بـد بدهنـد. پـس هنـوز چند ماهي وقت دارم».