کيست که نداند هيچ فضيلتي در تنهايي نيست؟ اما ناگزيري آن، وقتي که همه‌ي وقت‌ها را ازدست داده‌ايم، ما را به درون خود کشيده و ديگر رهايمان نمي‌کند! اگر بخت‌ياري آدمي چنان باشد که صداي حيرت بيدار عاشقان در زمانه‌ي درست به گوشش برسد، شايد از محنت رهايي يافته و از گزند تنهايي دور بماند؛ خسروبيک « تاريخ خاص تنهايي» چنين نبود و عشق زماني به سراغش آمد (يا خودش به سراغش رفت) که سخت‌جاني جواني‌اش گذشته و نرم‌خويي احتضار پيرسالي در او نشسته بود. و او گرفتار عشق زني بود که فکر مي‌کرد بايد با عشق، گرفتار کرد و از عاشق اسير گذشت! کتاب «احمد آلتان» بر بستر داستان عاشق سالخورده، از رنج عشق سالخوردگي به نيروي شگفت‌انگيز اغوا مي‌رسد و البته رهايي و درنهايت سرخوردگي نهفته در عشقي که معشوق، شيفته‌ي دردي‌ست که بر عاشق تحميل مي‌کند! رمان تاريخ خاص تنهايي، رمان همه‌ي آنهاست که نفهميدند چه شد و چگونه زندگي کردند که: «از آن روز به بعد همه‌ي آنها خواب‌هاي آشفته ديدند.»