کورش اين نفحه تازه را در عالم دردميد و الگوي يک فرمانروايي نوين را که مبني بر اخلاق و عدالت و نجابت بود، به عالم عرضه کرد. وي تسامح را لازمه امپراطوري ميدانست و امپراطوري را هم بدون سعي در توسعه محکوم به رکود و زوال ميافت. اما بنياد فرمانروايي را بر رافت و محبت قرار ميداد و به همين سبب حتي دشمنانش که به نرمخويي او آگاه بودند در جنگ با او، مانند کسي که بايد بکشد يا کشته شود نمي جنگيدند و چون از عطوفت او، هرچند به ندرت نيز خشم و قهري چاشني آن مي شد، مطمئن بودند از اينکه مغلوب او گردند دچار نوميدي و وحشت نمي شدند.