شوخ‌طبعي نوعي سوگواري و تمسخر شرايط انساني است. آدم شوخ‌طبع، غم‌انگيزي و ترسناکي شرايط انساني را مي‌پذيرد و سپس درباره‌اش حرف مي‌زند، با آن تفريح مي‌کند، به آن مي‌خندد و واکنش‌هاي ضعيف و عاجزانة بشر به آن را به ريشخند مي‌گيرد. اين کار ما را از وحشت رهايي مي‌بخشد. شوخ‌طبعي، درماني براي زندگي نيست، بلکه مي‌تواند نوعي بي‌حسي موقت و موثر باشد! خنده انسانيت ما را نشان مي‌دهد و تقويت مي‌کند، اميد را برمي‌انگيزد و به ما امکان مي‌دهد که زندگي را موقرانه تاب بياوريم. هم جديت و هم خريّت، از اجزاي ضروري يک زندگي بامعنا هستند.