اين کتاب از زبان پسري 10 ساله روايت مي شود که در سال هاي فبل از انقلاب در خانه اي که قبلا سکونت گاه لهستاني ها بوده، به همراه مادر و مادر بزرگش زندگي مي کند. با توجه به داستان به نظر مي رسد که اين خانه در يکي از محله هاي جنوب تهران واقع شده است.

شخصيت هاي داستان از همان ابتدا به طور کامل توصيف مي شوند و خواننده با پيچيدگي خاصي رو به رو نيست چنانکه خود نويسنه مي گويد: راستش به کار بردن تکنيک هاي پيچيده در داستان يا ادا درآوردن در نثر را نه مي پسندم، نه مي فهمم. به هر حال اين شيوه من براي داستان گويي است. فکر مي?کنم در داستان?گويي، اصل خود داستان است و چيزهاي ديگري اگر بخواهد به آن علاوه شود شهيدش مي?کند. اصل همان داستاني است که بايد تعريف شود به شيوه سالم، شيوا و درستش.