ارنو پس از مرگ مادرش بر اثر آلزايمر، سفري دلهره‌آور به گذشته را آغاز مي‌کند. او پيوند بين مادر و دختر را بررسي مي‌کند که در آن واحد ضعيف و تزلزل‌ناپذير است، جهان‌هاي بيگانه‌کننده‌اي که آنها را از هم جدا مي‌کند، و اين حقيقت اجتناب‌ناپذير که بايد کساني را که دوستشان داريم از دست بدهيم. در اين اداي احترام بي سر و صدا، ارنو تلاش مي کند تا بيشترين عدالتي را که مي تواند به مادرش بدهد: او مينويسد "من معتقدم که درباره مادرم مي نويسم زيرا نوبت من است که او را به دنيا بياورم." طبقه بندي اين کتاب سخت است. فکر مي‌کنم اين يک زندگي‌نامه است، اما با تکنيک‌هاي داستاني روايت مي‌شود، بنابراين زن به اندازه‌اي که زنده مي‌شود گزارش نمي‌شود و واقعي مي‌شود، بنابراين مرگ ويرانگر است