زيگموند فرويد در 1856 زاده شد، از چهار سالگي تا هشتاد و دو سالگي در وين به سر برد و در 1939 در انگلستان درگذشت. پس از چند سال پژوهش در کالبدشناسي و فيزيولوژي اعصاب، تقريبا سي ساله بود که بعد ملاقات با شارکو به روان شناسي علاقمند شد و پس از ده سال کار باليني در وين «روان کاوي» را بنيان گذارد. روان کاوي در آغاز گونه اي روش درماني از راه گفتگو با بيمار بود، اما بعدها به دانشي گسترده درباره کارکرد ذهن بدل شد. او عمدتا بر پايه بررسي روياها و تجارب باليني به يافته هاي بنيادي اش در حيطه نيروهاي ناهشياري که اعمال و افکار روزمره آدميان را متاثر مي کند دست يافت. زندگي فرويد عادي و بي حادثه بود، اما انديشه هايش نه تنها بسياري از شعب تخصصي علوم، که سپهر فکري قرن بيستم را به کلي دگرگون ساخت.