کتاب شازده احتجاب، رماني نوشته ي هوشنگ گلشيري است که نخستين بار در سال 1969 وارد بازار نشر شد. در اواسط دهه ي 1920 و در خانه اي رو به ويراني، آخرين بازمانده از خانواده اي اشرافي به خاطر ابتلا به بيماري سل به شکلي تدريجي در حال نزديک شدن به مرگ است. دامنه ي قدرت و نفوذ اين شازده ي سالخورده، اکنون به خانه اش تقليل يافته؛ خانه اي که در آن، حسرت شکوه و عظمت نياکان شازده دست از سر او برنمي دارد. اين شخصيت به ياد ماندني که مدام بين واقعيت و توهم در گذار است، در بخش هايي از زندگي لذت طلبانه و اغلب بي رحمانه ي اجداد خود غرق مي شود. خويشاونداني که مدت ها از مرگشان مي گذرد و اکنون تنها در قاب عکس هاي اطراف ديده مي شوند، در ذهن سودازده ي شازده جان مي يابند و او را تهديد مي کنند. اما با در هم تنيدن اين تصاوير و خاطرات مبهم، خيلي زود مشخص مي شود خاطره ي همسر شازده يعني فخرالنسا است که بيشتر از هر چيز او را آزار مي دهد.